Over het boek ‘Wij horen met onze ogen!’

Geloof in jezelf, jij mag er zijn!

Met deze boodschap beëindigde ik ooit dit boek. 

Als je in je jeugd vaak gemerkt hebt dat jij niet meetelt omdat je niet horend was, of om welke reden dan ook, dan hakt dat er natuurlijk flink in. In dit geval is het nog belangrijker om extra lief proberen te zijn voor jezelf, zonder jezelf of je doelen of wensen uit het oog te verliezen.

Dat betekent ook: duidelijk maken wat ervoor nodig is om te kunnen communiceren als je minder of niets hoort of niet precies volgt wat de ander zegt. 

Meestal is het door schaamte of ongemak wat iemand ervan weerhoudt om te zeggen dat hij/zij kan liplezen (spraakafzien), of op een andere plek gaat zitten vanwege de lichtinval zodat het spraakafzien beter lukt. Of om te vragen iemand wil helpen als de intercom of de podcast zonder toegevoegde tekst onverstaanbaar is. Kortom: wat ervoor nodig is om met elkaar te praten, te horen en de wereld te kunnen ervaren zoals horende anderen. Dit vereist lef, durf en een goede of redelijk goede gesteldheid. 

Te vermoeiend?

Maar als je dagelijks vaak vermoeid bent, door chronische aandoeningen bijvoorbeeld, dan kan dit er weleens bij inschieten omdat het op zo’n moment gewoon te veel is. Je wilt eigenlijk wel eens “vakantie” van je gehoortoestand nemen.

Lief zijn voor jezelf en begrijpen dat het de volgende keer beter gaat is toch veel fijner dan jezelf de grond inboren met gedachten als “ik kan het niet”? “Ik kan het wel, maar op dit moment lukt het even niet” is realistischer om te denken.

Ook op deze manier is er het geloof in jezelf, zelfzorg of inzicht.

Waarom jezelf schamen voor gehoorverlies, iets waar je zelf niet om gevraagd hebt?

Daar gaat het om, kijken wat bij je past in deze (specifieke) situaties of wat ervoor nodig is om (iets meer) te kunnen horen.

Het boek is nog wel verkrijgbaar maar er kan op technisch gebied inmiddels al wel wat veranderd of aangepast zijn.