Hoe het begon – waarom een boek schrijven (niet) leuk is

Hoe kwam ik erop om ooit een boek te gaan schrijven? Wilden mensen wel iets van mij lezen? Ik was tenslotte geen actrice of BN’r, met wagenwijd geopende deuren en rode lopers.

Maar hoe ontstond Wij horen met onze ogen dan zonder deze voordelen? De rust weerkeert dan is er liefde? En Grootse golven? Er waren veel redenen. Allereerst vond ik schrijven ooit ook leuk om te doen. Korte verhaaltjes. Met tekeningen erbij. Na schooltijd bij een kop thee achter de typemachine.

Durfde niet te publiceren

Het script voor Wij horen lag lang in de la voordat het in boekvorm verscheen. Ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken. Maar op een gegeven moment hakte ik de knoop door, en ging ervoor.

Eerste roman was (g)een nachtmerrie

Als de rust weerkeert dan is er liefde verscheen na een verhuizing, toen ik me stierlijk verveelde tussen de kale tuinen in de nieuwbouwwijk. Onder de parasol met een kladblok en balpen ontstond het verhaal.
Deze verhuizing werd ook een vorm van inspiratie voor dit verhaal. Bijna twintig jaar geleden. In deze tijd waren er veel chicklit-achtige series op tv. En boeken. Daarin werd het ene glas wijn na het andere achterover gekukeld. Gezond leven was nog niet zo hip als nu. Je leefde er op los in die tijd, bijna iedereen deed dat. De tijd van de zilveren ballerina’s. Heupjeans. En Michael Bublé.
Staat er ook allemaal in trouwens, in dat boek over gezellige veertigers. Die moeite doen om te komen waar ze willen zijn. Zij zijn er uiteindelijk wel gekomen.

Maar ik niet. Om dit boek had ik slapeloze nachten. Veel keer herschreven ook. Het was nooit goed genoeg. Kon altijd beter na talloze verbeteringen. Er leek geen einde aan te komen. Schrijven is schrappen; heb ik wel geleerd met dit boek. Schrijven is afzien.

Uiteindelijk is het herschreven eerste boek toch nog ontroerend, leuk & leerzaam geworden volgens lezers.

Ingrid, ‘heel knap dat de personages zo diep werden uitgewerkt, zo goed werden neergezet. Door de diverse karakters vond ik het boeiend en vroeg me aldoor af hoe het verder ging.’

Heeft een ander er (n)iets aan?

Weer even terug naar het boekje Wij horen met onze ogen, dat daarna uiteindelijk verscheen.
De bedoeling van Wij horen was door mijn verhaal te delen anderen te helpen die zichzelf erin herkennen. Wat zouden zij doen in zo’n situatie? Wat kun je ermee? Het boekje werd een soort doorgeefluik.

Interview geven?

De redenen voor het boek Wij horen met onze ogen zijn ook terug te lezen in een aantal stokoude artikelen die er nu eigenlijk niet zoveel meer toedoen (zie foto). Dat is geweest. Lang geleden. Ook is het in een radiouitzending geweest. Doodeng vond ik dat. Kon er niet door eten ‘s ochtends.
En… achteraf bleek het mee te vallen. Helaas is deze opname zoek geraakt zodat ik het niet meer kon bewaren. Maar zelf terughoren had eigenlijk toch niet gekund achteraf gezien.

Dat interview doen in de Linda Magazine vond ik leuk, maar ook best heftig, hoewel je daar goed werd opgevangen. Ik was grieperig die dag dus zag er een beetje anders uit dan anders. Met een dikke knoop in mijn maag van de zenuwen deed ik braaf wat er gevraagd werd. Ik werd keurig gekapt, gekleed en opgemaakt. Daarna mocht ik in de camera glimlachen. De dagen erna lag ik met een flinke griep in bed, die bijna een maand lang aanhield.

Moet je zoiets nou echt doen?

Ben eigenlijk niet zo geschikt om “beroemd” te zijn 🤭. Promotie is maar een lastig iets, waar je niet onderuit kunt als je een verhaal aan anderen wilt laten lezen. Hoewel er veel leerzame en leuke momenten waren had ik er eigenlijk nooit aan moeten beginnen. Achteraf gezien (kijk je de koe in de kont).

Uren onbereikbaar zijn voor manlief, niet te genieten, omdat het te zwaar werd. Een nòg zeerdere nek, rug, vingers en schouders van het typen. Nog heftigere tinnitus. Vierkante wazige soepoogjes. Wat ik ook probeerde met timers, minipauzes en andere houdingen tijdens het typen. Niet leuk. Zag er uitgeblust en tien jaar ouder uit. Moest wekenlang bijkomen als het boek eindelijk af was. Mijn lichaam zei eigenlijk: nee. Stop. En op een gegeven moment stopte ik ook echt. Hoe jammer ik het ook vond.

Schrijfsels blijven niet altijd onopgemerkt: ook werd ik gevraagd om stukjes te schrijven voor de Stichting Plotsdoven, maar hiervoor heb ik helaas moeten bedanken.
Dus mocht je ooit van plan zijn om een boek te schrijven: vraag jezelf dan af of het wel waard is. Of je het qua gezondheid aankunt. Het leven is kort.

Nb. Hoe ik dan deze blogposts heb kunnen schrijven, in zo’n toestand? In etappes, of noteer de alenia’s eerst in notities – hierdoor zien bepaalde posts er soms nog wat rommelig uit. Als ik een goed moment heb. Ook al zegt het lichaam steeds sneller nee.