Vergeten verjaardagen, vergeten personen?

Vandaag hang ik de slingers op voor degenen die zich altijd langs de zijlijn voelden of voelen staan. Ongeziene kinderen. En volwassenen die zich ongezien voelen.

Ik vier dat de aandacht eens uitgaat naar deze mensen. Mensen die niet hebben gekregen in hun jeugd wat ze eigenlijk wel nodig hadden om tot een zelfverzekerde volwassene op te groeien, zonder trauma’s, nachtmerries of flashbacks uit hun jeugd. Zonder zoveel pijn, boosheid of verdriet. Of zonder steeds tegen allerlei nare dingen aan te lopen waarvoor ze maar geen oplossing lijken te vinden. 

Ik vier een allereerste bol recensie met vijf sterren, die ik onlangs heb mogen ontvangen op de streekroman, die ik ooit had geschreven voor deze mensen en belangstellenden. Mensen die zich ongezien voelden of voelen in hun jeugd of later. Personen waarover gewoonlijk niet zo veel verteld wordt, die onzichtbaar en introvert lijken in wie ze werkelijk zijn. Met vergeten verjaardagen of verkeerde diagnoses opgezadeld door derden. Hun innerlijk, hun binnenste, die vaak is gefragmenteerd waarbij het moeite kost om zichzelf staande te houden in het dagelijkse leven. Om fijne relaties aan te knopen. Of om zichzelf te vinden. Omdat er vaak geen vinger op te leggen valt waar de klachten vandaan komen, of omdat de dokter niets kan vinden. Omdat herkenbaarheid zo diep in de put verstopt zit. De put van verborgen beledigingen, vernederingen of emotionele verwaarlozing. Dàt doet wat met een mens. 

Ik vier het dat zij eens een plaatsje krijgen zoals ze zijn in deze schijnbaar moeilijke maatschappij, die vaak geen oog heeft voor degenen die gepest zijn of op de een of andere manier in hun eigenheid of persoon zijn aangetast omdat men wegkijkt uit onwetendheid of onmacht, uit onkunde. Of gewoon omdat er niets anders was.
Voor de Generatie X – ook wel (ten onrechte?) de verloren generatie genoemd, die opgroeide in een tijd zonder passend werk en “niet moest zeuren maar doorgaan”. Voor degenen die ziek zijn, met een uitdaging leven. Of ontheemd. Voor iedereen die op de tenen loopt.

Ik zie hen staan. Dat vier ik met slingers. En taart. En een borreltje. Zij verdienen een eerlijke kers op de taart met kaarsjes die bij hun leeftijd  passen als ze hun verjaardag vieren, en voor de verandering op deze dag eens echt voor honderd procent in de belangstelling staan.

“Proost op jouw verjaardag, jij mag er zijn”. 🫶🏻