Over het boek ‘Wij horen met onze ogen!’
‘Wij horen met onze ogen!’ is een boek dat over gehoorverlies gaat. Het is jaren geleden dat het verscheen en inmiddels is de vernieuwde versie ook alweer “oud” (want na 2019 kan er op technisch gebied alweer iets veranderd zijn).
Wat is dit voor een verhaal?
Het is een non-fictie verhaal. Ervaringen worden verteld en er worden tips uitgedeeld. Niet alleen waar je tegenaan loopt, ook de positieve ervaringen, of tips hoe het anders kan, worden gedeeld.
Iedereen die meedeed schreef in zijn/haar eigen woorden. Net als ik. En als ik het weer teruglees dan denk ik, jee, wat schreef ik onhandig. Nu zou ik het anders doen. Maar ja, dan blijf je aan de gang. Sommige dingen konden best wel wat makkelijker omschreven worden, achteraf gezien. Ergens ben ik ook wel kritisch. Iemand zei ooit tegen me dat ik minder mijn best mocht doen. Dat deed ik dus ook omdat ik al zo op mijn tenen liep.
Nieuwe versie
In de laatste versie staat iets over mijn jeugdjaren. Hoe ik door open te staan, te kijken en te luisteren naar mijn binnenste antwoorden vond. Hoe mijn ervaringen waren in het ziekenhuis in de jaren zeventig. Dat zijn geen fijne ervaringen geweest. En heb er door ernaar te kijken in plaats van ze weg te stoppen veel van geleerd.
Wie dit boek kent weet dat het niet alleen maar over slechthorendheid of doofheid (gehoorverlies) gaat, het gaat ook om ervaringen bij de arts, school, werk en over tinnitus, ontspanning en lotgenoten contact. Ook werd dit boek veel besproken in interviews, of op sociale media.
Waarom schreef ik dit boek?
Zoals ik al vertelde, de vernieuwde versie gaat ook over mijn jeugd in de jaren zeventig, toen alles nog anders was. Toen zat je als kind in de sigarettenrook, de asbakken en glaasjes met sigaretten stonden gewoon op de salontafels. In het ziekenhuis ging het er anders aan toe dan nu, nu worden er niet zo snel trommelvliesbuisjes meer geplaatst. Veel dingen rondom gehoorverlies zijn verbeterd. Nu vertelt men wat je kunt verwachten, ouders en kinderen worden beter voorbereid of voorgelicht.
De allereerste versie schreef ik omdat ik vond dat er wat meer bekendheid rondom dit onderwerp mocht komen. Hoe deze versie ontstond lees je in dit artikel uit 2012.
Eenvoudig geschreven
De schrijfstijl is eenvoudig en werd ook wel laagdrempelig genoemd.
De schrijftaal van degenen die meeschreven (die hun eigen ervaring rondom gehoorverlies deelden) in dit boek, bleef zoveel mogelijk origineel zodat je zag hoe het taalgebruik was. Horende mensen schrijven (en spreken) vaak anders dan mensen met een auditieve uitdaging (natuurlijk zijn er uitzonderingen en laatdoven beheersen de taal meestal). En daar moet je wel doorheen kunnen kijken als je dit boek aan het lezen bent. (Ook door de sarcastische humor, uit de eerdere versie).
Als het boek kon praten
Door de jaren heen heeft het boek waarschijnlijk op diverse tafels gelegen, heeft het in de kasten gestaan en is in verschillende handen geweest. Ook in wachtruimtes, als inkijkexemplaar. Vermoedelijk is het helemaal uitgelezen, half gelezen, vluchtig doorgebladerd, of juist niet bekeken en gauw weer weggelegd. Het heeft in de bieb gestaan.
In e-book
De allereerste versie (met de illustratie) was er ook in e-book. Toen waren e-books ineens erg hot. Later is het boek herschreven en aangepast. De vernieuwde versie is er momenteel in paperback en pdf-ebook.
Verschillende covers
Ook het uiterlijk werd aangepast. De tekening van de allereerste versie straalde positiviteit uit. Dat was wat ik wilde meegeven. Ook kwam er een radio uitzending over dit boek en verschenen er interviews.
De volgende versie is een foto van een eetgelegenheid met een oud echtpaar. (In een restaurant kan het lawaaig zijn, hoe ga je ermee om bij gehoorverlies en/of tinnitus?) Een korte tekst van een lezeres staat erbij.
Een eerdere versie is een meisje met een schelp. Dit laat zien wat oorsuizen kan zijn: je hoort het ruisen van de zee. (Oorsuizen lijkt in sommige gevallen op het ruisen van de branding). Ook laat het zien dat niet alleen ouderen met doof- of hardhorend te maken krijgen, het kan kinderen ook overkomen.
De versie daarna laat pratende dames zien. Tijdens een gesprek wil iedereen gehoord worden.
Update: de allerlaatste versie is een close-up van de eerste versie, waar het begon. Bij sommige onlineshops worden covers niet meteen aangepast, dus wees niet verrast als je een andere ontvangt.
Tijden veranderen
Ongeveer tien jaar geleden, toen de eerste versie verscheen, was men blijkbaar nog niet zo kritisch als nu. Nu lijkt er minder waardering in het algemeen voor de dingen die mensen doen en moet alles snel en perfect gaan, er lijkt nauwelijks tijd of ruimte over om stil te staan bij dingen die minder makkelijk of langzamer gaan.
Ook het woordgebruik is veranderd door de jaren heen: doofheid werd vroeger een handicap genoemd, daarna heette het een beperking hebben en tegenwoordig is het leven met een auditieve uitdaging. Veel woorden mogen niet meer gebruikt worden omdat ze kwetsend kunnen zijn.
Tegenwoordig is een boek van amper drie maanden oud al een oud boek. Terwijl je juist van het verleden veel kunt leren, als je daarvoor openstaat.
De techniek verandert, de mens ook
Hulpmiddelen veranderen ook. Meestal verbeteren ze, soms niet: oorstukjes bijvoorbeeld, toen die nog niet massaal naar het laboratorium gingen. Nu merk je dat aan de kwaliteit of het draagcomfort, tenzij je naar een zelfstandige audicien gaat die de tijd neemt om een goed passend oorstukje te maken. Al kunnen ervaringen verschillen per audicien of medewerker.
Toch komen veel zaken rondom gehoorverlies (doofheid, slechthorendheid, tinnitus ed.) steeds weer voorbij. Omdat men soms snel vergeet. Hoe je in een groep iemand zo goed mogelijk kunt verstaan, dat je niet tegen het licht in moet gaan zitten anders zie je het lipbeeld niet bijvoorbeeld.
Vragen waarop al eerder antwoorden kwamen, komen weer naar voren. Het is vermoeiend om steeds hetzelfde uit te moeten leggen, maar wel nodig om er steeds op te hameren wil je iets kunnen verstaan, vooral bij belangrijke zaken zoals in een ziekenhuis of tijdens het kopen van een huis.
Het onderwerp in het boek is tijdloos, hetzelfde gebleven, maar de mensen, de hulpmiddelen veranderen steeds.
Het gaat zelfs zover dat de eerste versie (waarop positieve reacties kwamen) ooit voor een torenhoge prijs, hoger dan de verkoopprijs, werd aangeboden op de bekende site met het blauwe mannetje door iemand anders (okt. 2020).
Is dit boek geschikt voor mij?
Het boek was aanvankelijk bedoeld voor horende familieleden, collega’s, hulpverleners of anderen die te maken kregen met doofheid in de eigen omgeving. Voor openheid en duidelijkheid rondom het onderwerp.
De vernieuwde versie is uitgebreider, met meer tips.
Op sociale media is er inmiddels veel te vinden over gehoorverlies, tinnitus en dergelijke. Jaren geleden deelde men een persoonlijke ervaring niet zo snel onder de eigen naam. Het ging vaak via fora waar je onder een nicknaam schreef. Of door middel van een speciale lotgenotengroep of een boek, dat bestemd was voor de doelgroep.
Een dergelijk boek kan nog wel steeds inspiratie of houvast bieden. Met een boek heb je alles direct bij de hand en vind je een tip, waarnaar je op zoek was, snel terug. Ook kun een bepaald hoofdstuk laten zien of cadeau geven.
Ken jij dit boek al?
Heb je het helemaal uitgelezen? Of vluchtig gezien en gedacht dat is ver van mijn bed show? Heb je het snel doorgebladerd voor een review? Neergelegd als zwerfboek? Of heb je het doorgeven aan iemand anders, aan een collega, buur of vriend?
Heb jij het boek ‘Wij horen met onze ogen!’ gelezen? Wat stak je ervan op?
- ik gaf het boek aan fam. ea.
- leerde positief om te gaan met sh/doofheid
- de tips waren bruikbaar
- er is meer begrip ontstaan
Samenvatting achterflap boek:
Wat ervaar je als je minder hoort, in een wereld voornamelijk gericht op horenden? Podcasts of films zonder ondertiteling zijn niet te volgen, spontaan telefoneren lukt niet of de intercom is niet te verstaan zijn dingen waar je tegenaan loopt.
Met de juiste hulp en een goede mindset valt veel te verbeteren. Al wil dit nog niet zeggen dat je geen last ervan ondervindt. Vermoeidheid ligt snel op de loer en tinnitus kan er behoorlijk inhakken. Reacties uit de omgeving zijn soms verwarrend.
‘Het is een goed boek voor horende mensen die in hun omgeving met gehoorverlies te maken hebben, mogelijk maakt dat mensen meer bewust wat voor impact gehoorverlies op iemands leven heeft. En komt er meer begrip voor de slechthorende of dove medemens.’ – Anita (slechthorend)