Vijftig? Hoera! – Het keurslijf, verhaal
Een fictief verhaal dat ik ooit schreef voor een schrijfwedstrijd De teugels laten vieren. Je vijftigste verjaardag vieren (pre-corona).
Het keurslijf
Mijn voeten stonden alvast gericht naar de dansvloer, ze leken op twee vlijmscherpe mespunten. Altijd deden mijn voeten intens pijn na een avondje uit. Maar deze mooie hoge hakken stonden verbazingwekkend goed en ik leek wel tien kilo slanker. Mannen zagen me ook ineens staan. Dat was het enige wat telde, want ik was het meer dan zat om genegeerd te worden. De muziek ebde weg en een ander nummer begon. Mijn favoriete nummer! Met een mengeling van trots en onwennigheid liep ik op mijn pumps naar de dansvloer, terwijl mannenogen mijn verschijning volgden. Dapper klemde ik mijn tanden opeen om de pijn aan mijn tenen, waaraan blaren ontstonden, te onderdrukken. Ik wilde fier overeind blijven. Mooi zijn. Lang. Slank. Zodat niemand meer om me heen kon. En me nooit zou vergeten.
‘Wie mooi wil zijn moet pijn lijden,’ zei oma, toen ik voor de spiegel klaagde over mijn kapsel. De kapster had het de laatste keer veel te kort geknipt. Ze had niet goed naar me geluisterd, want het was die dag een heksenketel in de kapsalon omdat er een beroemde zangeres zat. Ik wilde lang golvend haar, geen strenge korte bob en hier zouden we naartoe werken, beetje bij beetje, had ze gezegd. Haar dat in de wind wapperde en glansde in de zonnestralen, zoals een sleep van een lurex jurk op een groot gala in een kasteeltuin.
Ik was jong en had nog vele dromen. Dromen over mijn uiterlijk en hoe dat eruit moest zien. Het was nooit goed genoeg, ik liep letterlijk en figuurlijk op mijn tenen. De badkamer en het toilet waren mijn lievelingsplekken in huis, omdat daar spiegels hingen en ik boven de wc-pot kon hangen als ik vond dat ik weer eens teveel naar binnen had gewerkt tijdens het diner.
Op het modellenbureau deden de meisjes lelijk tegen elkaar. Ze gunden elkaar het licht in de ogen niet. Diep van binnen wilde ik eigenlijk stoppen met het poseren. Maar nu ik mooi was moest ik doorgaan. Het feit dat ik als mens werd gezien was verslavend, het was fijn als de mensen keken wanneer ik ergens binnenkwam en de ruimte werd gevuld met bewonderende blikken en verrukte gezichten.
Vandaag, dertig jaar later, zie ik Sara. Vijftig jaar! De zon schijnt en de vogeltjes fluiten, dat is een leuk cadeau op deze dag. Nieuwsgierig open ik de voordeur en adem de frisse ochtendlucht in. Zouden ze iets hebben uitgespookt? Ik zie dat poes lekker op het tuinbankje bij de voordeur ligt te soezen. Jawel. Daar staat wel iets. Een paar meter verderop zie ik een enorme pop van plastic staan, stralend met haar armen in de lucht. Jippie. Ze is vast blij dat ze al zo ver gekomen is. Waar anderen klagen over deze magische leeftijd, maakt het haar niets uit hoe oud ze is. Ze geniet van de buitenlucht, van al het moois dat het leven te bieden heeft.
In de spiegel van de hal bekijk ik mezelf nog eens, voor de allerlaatste keer deze ochtend, en voordat het feest begint. De prachtige hoge hakken zijn inmiddels ingeruild voor handige zomerlaarsjes, waarin ik op wolkjes loop zonder blaren. En pijn is er alleen als ik teveel achter elkaar loop zonder pauzes. De kapster heb ik nooit meer teruggezien, en mijn haren lijken op een wapperende lurex jurk. Bewonderende blikken zijn er als ik iets interessants vertel of iets leuks heb gedaan. Of als ik me goed voel. Sommige mensen weten wel hoe ik ben, kennen al mijn leuke en minder leuke gewoonten. Strakke jurkjes knellen niet meer om mijn vermoeide lijf maar zwieren vrolijk mee als ik loop. Ik heb de teugels laten vieren. Het keurslijf van me afgegooid. En het voelt goed. Met een glimlach en vol goede moed loop ik verder. Op naar het feest!
Sara worden, hoe vond je dat? “Ach, vijftig is maar een getal!”, “Tijd voor een nieuwe studie!”, “Hoe ouder, hoe gekker, leuk toch?”… zeggen ze. Damesbladen of andere bronnen willen je laten geloven dat je “ergens aan moet voldoen” ook na je vijftigste. Wat een fabel! Juist als je ouder wordt dan maakt het niet meer uit of je aan een denkbeeldige norm voldoet, vooral als je al veel voor je kiezen hebt gehad.